Her hafta sahada gördüğüm detaylar, kenarda hissettiğim heyecan, genç oyuncuların gözlerindeki ateş… Tüm bunlar bana Türkiye’de voleybolun nasıl büyüdüğünü, nasıl şekillendiğini hatırlatıyor. Ama büyümek sadece yukarıya doğru uzamakla olmaz; kök salmak da gerekir. Bugün biraz bu köklere, yani liglerimize bakalım istedim: 2. Lig, 1. Lig ve Sultanlar Ligi…
Önce Sultanlar Ligi’nden başlayalım. Adı gibi “sultan” bu lig. Kalite, tempo, mücadele, teknik… Avrupa’nın en iyileriyle yarışan takımlarımız, dünya çapında yıldızlarıyla adeta bir voleybol şöleni sunuyor. Oyuncuların bireysel yetenekleriyle takım oyunu arasındaki denge çoğu zaman büyüleyici bir seviyeye ulaşıyor. Ama bu seviyeye ulaşmak kolay olmadı. Bu başarıların ardında yıllar süren emek, yatırım, altyapı çalışmaları ve liglerin birbirine olan katkısı yatıyor.
1. Lig ise tam bir geçiş noktası. Yukarıya göz kırpanlar ile aşağıda kalmamak için mücadele edenlerin arasındaki o ince çizgi. Buradaki rekabet belki Sultanlar Ligi’ndeki kadar parıltılı değil ama inanın tutku bazen daha yüksek. Genç oyuncular burada kendilerini kanıtlamaya çalışıyor, deneyimliler ise tekrar zirveye dönmenin yollarını arıyor. Antrenörler için ise adeta bir laboratuar gibi: deneme, yanılma, geliştirme…
Ve gelelim 2. Lig’e… Genellikle gözlerin pek az çevrildiği, ama aslında ülke voleybolunun geleceğini şekillendiren bir zemin. Bu ligde çoğu zaman imkânlar sınırlı, şartlar zorlayıcı. Ama işte burada gerçek emek var. Oyuncuların çoğu ya çok genç ya da sahada kalma aşkıyla yanıp tutuşanlardan. Antrenörlerin sabrı, yöneticilerin çabası, ailelerin desteği… Bu ligin havası başka. Burası voleybolun kalbinin attığı yer.
Her lig kendi içinde bir dünya. Ama unutmamamız gereken şu: bu dünyalar birbirine bağlı. Sultanlar Ligi’ndeki başarılar, 1. Lig’deki hazırlıkların, 2. Lig’deki inancın meyvesidir. Ligleri ayrı ayrı değil, bir bütünün parçaları olarak görmeliyiz. Çünkü o bütün, Türk voleybolunun gerçek gücünü oluşturur. İşte bu yüzden #bizvoleybolülkesiyiz .
